pójdźmy wszyscy do stajenki na flecie
W tym filmiku Staś.Ko dwoi się i troi, aby z okazji Świąt Bożego Narodzenia zagrać kolędę "Pójdźmy wszyscy do stajenki" na skrzypcach. Usłyszycie tu dwa głos
Pójdźmy wszyscy do stajenki; • umie zaśpiewać solo pastorałkę My też, pastuszkowie; • potrafi zaakompaniować do wybranej kolędy lub pastorałki na dowolnym instrumencie melodycznym. 13. JESZCZE JEDEN • umie zaśpiewać • potrafi wymienić • umie wyjaśnić funkcję • umie zaśpiewać wszystkie • potrafi zagrać na
KUP PŁYTĘ:http://gabigasior.pl/sklep/ Utwór znajduje się na płycie Gabi Gąsior & Holy Noiz "Narodził Się Jedyny Król" Płyta jest dostępna: Utwór znajduje
Sorry, że wyszło nierówno ale ja dopiero uczę się grać na keyboardzie Mam nadzieję, że następnym razem zagram coś o niebo lepiej :)
Kolęda wykonana przeze mnie (KamixPL), na instrumencie Yamaha PSR-E423 (Keyboard). Zapraszam do słuchania!Link do pobrania kolędy: http://bit.ly/PojdzmyWszys
Znajdź odpowiedź na Twoje pytanie o nuty do sto lat (do,re,mi.) i do pójdźmy wszyscy do stajenki (do,re,mi) wiktoriaz124 wiktoriaz124 02.12.2014
soal matematika kelas 1 sd penjumlahan dan pengurangan. Na patronów serwisu czekają wyjątkowe materiały: ✓ Zbiór nut wszystkich utworów w formacie pdf ✓ Zbiór nagrań wszystkich utworów w formacie mp3 ✓ Dostęp do autorskiego kursu online na temat zasad muzyki ✓ Dostęp do autorskiego kursu online na temat kontrapunktu ✓ Możliwość konsultacji na tematy związane z kursami Aby zostać patronem serwisu wejdź na 1. Pójdźmy wszyscy do stajenki, Do Jezusa i Panienki, Powitajmy Maleńkiego I Maryję, Matkę Jego. 2. Witaj Jezu ukochany, Od patriarchów czekany, Od proroków ogłoszony, Od narodów upragniony. 3. Witaj, Dziecineczko w żłobie, Wyznajemy Boga w Tobie, Coś się narodził tej nocy, Byś nas wyrwał z czarta mocy. 4. Witaj, Jezu nam zjawiony, Witaj dwakroć narodzony, Raz z Ojca przed wieków wiekiem, A teraz z Matki człowiekiem. 5. Któż to słyszał takie dziwy? Tyś człowiek i Bóg prawdziwy, Ty łączysz w Boskiej Osobie Dwie natury różne sobie. Podobało Ci się? Poleć znajomym - będą Ci wdzięczni Post Views: 3 006
Pójdźmy wszyscy do stajenki, do Jezusa i Panienki Powitajmy Maleńkiego i Maryję Matkę Jego Witaj, Jezu ukochany, od Patryjarchów czekany Od Proroków ogłoszony, od narodów upragniony Witaj, Dzieciąteczko w żłobie, wyznajemy Boga w Tobie Coś się narodził tej nocy, byś nas wyrwał z czarta mocy Witaj Jezu nam zjawiony, witaj, dwakroć narodzony Raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z Matki człowiekiem Któż to słyszał takie dziwy? Tyś człowiek i Bóg prawdziwy Ty łączysz w Boskiej osobie dwie natury różne sobie O Jezu, nasze kochanie, czemu nad niebios mieszkanie Przekładasz nędzę, ubóstwo i wyniszczasz swoje Bóstwo? O szczęśliwi pastuszkowie, któż radość waszą wypowie! Czego ojcowie żądali, wyście pierwsi oglądali Miłości, to Twojej dzieło z miłości początek wzięło Byś nas zrównał z aniołami, poniżasz się między nami Spraw to, Jezu, Boskie Dziecię, niech Cię kochamy nad życie Niech miłością odwdzięczmy miłość, której doznawamy Święta Panno, Twa przyczyna niech nam wyjedna u Syna By to Jego narodzenie zapewniło nam zbawienie
Wtorek w Oktawie Narodzenia Pańskiego – Święto Św. Jana, Apostoła i Ewangelisty Z Ewangelii według świętego Jana Pierwszego dnia po szabacie Maria Magdalena pobiegła i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy, gdzie Go położono». Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu. Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. (J 20,2-8) Refleksja nad Słowem Bożym W czasie, kiedy śpiewamy: „Pójdźmy wszyscy do stajenki”, kiedy rzeczywiście tam pielgrzymujemy w naszych myślach i modlitwach, Kościół święty czyta nam w trzecim dniu Oktawy Bożego Narodzenia, w którym czcimy św. Jana Ewangelistę, opowieść o pielgrzymce Piotra i Jana do grobu Chrystusa. To powinno nam uświadomić, że Liturgia uobecnia całe dzieło zbawcze, a różne święta są tylko podkreśleniem pewnych szczegółów, których jednak nie wolno wyrywać z tej zwartej całości. Przecież i w Boże Narodzenie kulminacyjnym momentem naszych religijnych przeżyć jest przeistoczenie, po którym wołamy: „Głosimy śmierć Twoją, Panie Jezu, wyznajemy Twoje zmartwychwstanie i oczekujemy Twego przyjścia w chwale”. Czy pielgrzymujemy do szopki, czy do grobu, zawsze znajdujemy tego samego Chrystusa, a w Nim nasze zbawienie i zbawienie świata. Od żłobka do grobu nie jest wcale tak daleko. To nie tylko odległość 33 lat, ale to również bliskość spowodowana tą samą miłością, która Go położyła w żłobie, tak mocno złączyła z krzyżem i "zapędziła" do grobu. Od Jana, który do grobu Chrystusa pielgrzymował z taką samą żarliwością możemy się nauczyć, jak w tych dniach podążać do stajenki. Jan sam dał świadectwo o tym, jak przeżył wejście do pustego grobu Zmartwychwstałego: „Wszedł do wnętrza także ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył”. Z całej Ewangelii św. Jana dowiadujemy się, w co Jan uwierzył i jak uwierzył. W samą uroczystość Bożego Narodzenia i kilka razy w całym tym okresie odczytuje się Prolog tej Ewangelii. W tych kilku zdaniach zawarte jest wyznanie wiary, która w Jezusie widzi Chrystusa. Wiara ta widzi Jezusa w wymiarze, który przekracza wszelkie granice, a jednocześnie Nieskończonego zamyka w granicach ludzkiej natury, a nawet jednej określonej Osoby. „Słowo Ciałem się stało i zamieszkało między nami”. W tym jednym Ciele, w którym stało się Słowo, w tym jednym Człowieku, który był Wcielonym Bogiem, Jan widzi centrum i sens całego kosmosu i historii. „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo... Wszystko przez nie się stało”. Jan w tym Ciele – w Ciele nowonarodzonego dzieciątka, w Ciele Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego – dostrzega wielką moc. Tej mocy Wcielone Słowo udziela wszystkim, „aby się stali dziećmi Bożymi”. W Jezusie Jan widzi światłość, która w ciemnościach świeci i ciemności jej nie ogarnęły i nie ogarną. Oto wiara Apostoła, która sięga tak daleko i tak głęboko. Wiara, która zrodziła się podczas pielgrzymki do pustego grobu. Z takim szerokim widzeniem i głębokim przekonaniem i my podążajmy za Chrystusem i wtedy, gdy idziemy do stajenki, i wtedy, gdy stajemy pod krzyżem, gdy nawiedzamy grób pański, a przede wszystkim, gdy stajemy przy ołtarzu – przy stole słowa i Eucharystii. A kiedy już przybędziesz do ubogiej stajenki i staniesz w duchu wiary przy ołtarzu – pomyśl o Patronie dnia dzisiejszego, umiłowanym uczniu Pana. Dzisiaj, gdy św. Jan Ewangelista obchodzi swoje święto, przynosi nam opis wydarzenia napewno jedynego, niezatartego, najważniejszego: opowiada o pustym grobie Jezusa. To było coś niesamowitego w życiu młodego człowieka, który swoje wszystkie plany życiowe związał z Jezusem. Niedawny tragizm śmierci i pogrzebu, pieczęci i strażników, a teraz spełnienie się zapowiedzi. Przecież On im mówił, że będzie Panem życia i śmierci. On ich uprzedzał, że tak będzie. Wczoraj jeszcze niełatwo było wierzyć, dzisiaj już nie trzeba wierzyć, wszystko stało się faktem. To było światło. W życiu niektórych ludzi świętych znajdujemy takie godziny, w których życie zaczynało się na nowo. Patronka Sióstr Miłosierdzia, św. Ludwika de Marillac, wręcz nazwała takie wydarzenie „światłem Zielonych Świąt” – gdy w skołatanej duszy, w rozterce życia, rozpoznała drogę, która odtąd będzie tak oczywista, że można nią iść z zamkniętymi oczami, byle trzymać Boga za rękę. To jest ważne dla ludzi wiary, by nie przeoczyli chwil wyjątkowej łaski, jaką czasem Bóg daje duszom znękanym, ale wiernym. Niekiedy jest to tekst przeczytany wśród innych, niby taki sam, a jednak trafia, jak objawienie i zostaje skarbem życia. Może to być spotkanie z człowiekiem, niby przypadkiem danym przez los, a przecież tutaj postawionym z wymyślności miłującego Ojca. Może być nastrój w ciszy modlitwy, albo olśnienie czymś wielkim i wspaniałym. Może być tyle ujawnień, ile jest bogactwa w Bogu, którego nieskończone miłosierdzie szuka i wspiera tych, którzy gotowi byliby iść za prawdą. Niech Bóg pozwoli ci przeżyć twoje światło i ułatwi ci odpowiedź.
pójdźmy wszyscy do stajenki na flecie
